تبلیغات
ماجراجویان

[RB:Blog_And_Post_Title]













سراوان خاوری ترین شهر استان سیستان و بلوچستان است كه با مركز استان 352 كیلومتر فاصله دارد. بسیاری از روستاهای اطراف سراوان دارای خاك خوبی است كه با بهره برداری از آن كوزه گری و سفال سازی در این روستاها خاصه در ناحیه كلپورگان رونق یافته است. سوزن دوزی نیز علاوه بر سفال سازی از صنایع دستی منطقه محسوب می شود. در حوالی سراوان ساخت النگوهای شیشه‌ای بسیار معمول است. ساخت این نوع اشیاء به مهارت ریز احتیاج دارد و اشیاء زینتی متنوع مانند انواع حیوانات و شیشه جات ساخته می شود.
بافت قالیچه های بلوچی، در دستگاه‌های قالی‌بافی كه به صورت خوابیده قرار می گیرد انجام می شود و طبق نظر كارشناسان مربوط بدون شك می توان با اندك توجهی تعداد آن‌ها را افزایش داد و سالیانه دها هزار مترقالی تولید نمود. روستای قلعه‌جانی از توابع سیب و سوران در منطقه‌ای دشتی واقع شده است و یكی از دیدنی ترین مناطق این شهرستان به شمار می آید.


مکان های دیدنی و تاریخی


قلعه‌جانی(كوشان‌قدیم) واقع‌در روستای قلعه‌جانی از دیدنی‌های این منطقه به شمار می‌آید.  

 
صنایع و معادن

از صنایع ومعادن شهرستان سراوان اطلاعات مستندی در دست نیست.  


کشاورزی و دام داری


كشاورزی در این شهرستان رواج دارد و گندم، جو،‌ ذرت، تره بار، بنشن،‌ مركبات و خرما از محصولات كشاورزی این شهرستان است. آب كشاورزی از كاریزها و چاه‌های عمیق و نیمه عمیق تامین می شود.

 

مشخصات جغرافیایی

این شهرستان‌از نظر جغرافیایی در 62 درجه و 20 دقیقه درازای خاوری و 27 درجه و 22 دقیقه پهنای شمالی قرار گرفته است و آب و هوای آن در تابستان گرم و خشك و در زمستان معتدل است. شهرستان‌سراوان‌درشرق استان سیستان و بلوچستان در 340 كیلومتری جنوب خاوری زاهدان و در مسیر راه خاش - كهك ( مرز ایران و پاكستان) قرار گرفته است. این شهرستان از جنوب و خاور به كشور پاكستان، ازباختر به ایرانشهر و از شمال به شهرستان خاش محدود است. 

1- راه سراوان- خاش به درازای 155 كیلومتر به سوی شمال باختری 
2- راه سراوان- خاش به سوی باختر به درازای 195 كیلومتر 
3- راه سراوان تا مركز پاكستان به سوی جنوب خاوری به درازای 110 كیلومتر 
در سرشماری سال 1375 شهرستان سراوان 172.149 نفر جمعیت داشته است. مردم شهرستان سراوان آریایی نژادند و به زبان فارسی با گویش بلوچی سخن می گویند. 
 


وجه تسمیه و پیشینه تاریخی


پیش از سال 1305 شمسی نام این محل «شستون» بود كه به تدریج بر وسعت آن افزوده شد و به سراوان معروف‌شد. آثار به دست آمده در سراوان نشان می دهد كه این شهرستان سابقه تاریخی و تمدن بسیار كهنی دارد.